Theater 't Speelhuis

Machtsvertoon in een groteske poppenkast

Paranoia, blufpoker en wapengekletter behoren tot het spel waar elke wereldleider – verkozen of zelfbenoemd – zich in moet bekwamen. Zelfs ons piepkleine landje doet stoer met F-16’s die dag en nacht klaarstaan om bij verdachte vliegtuigen die het Nederlandse luchtruim betreden, in de cockpit te gluren. Het schimmige schaakspel tussen de (vermeende) vrienden en de (betrouwbare) vijanden op het wereldtoneel is de inspiratiebron voor Bambie F-16.

In een decor met bordessen en valluiken, wandelgangen en achterdeurtjes toont Bambie het machtsspel van dictators en vredebrengers als een groteske poppenkast vol inwisselbare figuren: “Pas op! Achter je!” Er worden staaltjes regimetikkertje en idealendiefje met verlos ten beste gegeven. Een uitgekiend geluidsdecor maakt van het publiek een applausmachine: van morrende boe-roepers tot toejuichers van de volksbevrijders. Want bevrijden zullen we, onszelf en elkaar. Al is het maar van de vorige of alvast van de volgende bordesbeklimmer die het beste met ons voor heeft.

Op het toneel staan Jochem Stavenuiter, Paul van der Laan, Martin Hofstra en Thijs Bloothoofd. De regie is van Guido Kleene, de dramaturgie van Marijn van der Jagt. Het toneelbeeld is in handen van Hester Jolink (decor), Atty Kingma (kostuums) en Paul de Vrees (licht). Het geluidsdecor wordt gelijktijdig met de voorstelling ontwikkeld door Wim Conradi.

Mimetheatergroep Bambie

Bambie maakt fysiek theater dat verwondert en ontroert. Theater waarbij de acteurs zich in het zweet werken terwijl de verbeelding met ze aan de haal gaat. Gooi- en smijtwerk kan bij Bambie hand in hand gaan met een poëtische choreografie. Het is theater dat 'op de vloer' wordt bedacht en op de lichamen van de spelers gekneed. Wat begint bij grote thema's en grote gevoelens, mondt uit in achtervolgingen, noodsprongen, schijngevechten en troost-rituelen. Met huid en haar, lijf en leden storten ze zich in de diepte, met het doel het publiek mee te nemen op een emotionele reis. Als de spelers aan het eind bezweet voor de toeschouwers staan, tussen de veldslagsporen op het toneel, zijn we nog steeds op dezelfde plek waar we begonnen, maar spelers en publiek zullen elkaar in de ogen kijken in het besef dat er veel is gebeurd. Heel veel.

Prijzen